Uutgrunnelig magisk

"Den aller første jeg festet meg ved, var en morsom jente som stod i midtgangen med en svær papirpose bredfull av frodige appelsiner (...) Men det var ikke først og fremst posen med appelsiner jeg bet meg merke i, det var den unge damen selv. Jeg forstod med en gang at det var noe helt spesielt ved henne, noe uutgrunnelig magisk og fortryllende"

- Jostein Gaarder, Appelsinpiken

I dag såg eg appelsinmannen. Han stod der og venta ved overgangsfeltet. Plutseleg såg eg han stå der og vente. Og eg greier ikkje å gløyme han. Han var kledd til fest i svart dress, svarte sko, kvit skjorte og eit raudt slips. Eller kanskje kom han frå jobb? Eller kanskje tenkte han litt som eg ofte gjer; at kvar dag er ein fest og nokon anna grunn til å pynte seg treng ein ikkje. Men det spesielle var ikkje korleis han var kledd, men heller at han stod der og venta med tre appelsiner i hendene - to i venstre handa og ei som han dreiv og kasta litt opp og ned i den høgre handa. Han var appelsinmannen. Han stod der og venta og var appelsinmannen. Og eg greier ikkje å gløyme han.